สิ่งสำคัญบางทีกว่าจะรู้ว่าสำคัญ

ตอนที่กำลังจะสูญเสียมัน...หรือเสียไปแล้ว

นานเท่าไหร่แล้ว. . .ย่างก้าวเข้ามา

นานเท่าไหร่แล้ว. . .ที่ได้อยู่ร่วมกับเธอ

เธอนำพาฉัน ออกมาจากประตูแห่งความเหงา

ในวันนี้ถึงเวลาแล้วที่ฉันจะกลับไป. . .

สู่ประตู. . .แห่งความเหงาและเปล่าเปลื่ยวบานนั้น

เธอคือเพื่อนที่แสนดี และนำทางฉันสู่โลกกว้าง

ออกจากประตูแห่งความเหงาบานนั้น . . .

สู่โลกที่สดใสและครึกครื้น

ในวันที่เธอจะจากไปสู่ฝั่งฝัน

แม้ไม่ใช่การจากกันตลอดกาล

...

...

...

แต่ก็ . . . ไม่อาจห้ามใจ

อยากเห็นแก่ตัวห้ามไม่ให้เธอไป . . .

...

...

...

แต่ก็ . . . ไม่อาจเอื้อนเอ่ยไป . . .

แต่ก็ . . . ไม่อาจหักห้ามใจ . . .

แต่ก็ . . . ไม่อาจคิดไป . . .

. . .

. . .

. . .

ว่าเธอจะไม่กลับมา

วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร . . .

ในวันที่ไม่มีเธออยู่

จิตใจยังคงสั่นไหว

ภายใต้ต้นลั่นทมสีแดง

ดอกลั่นทมยังคงตกจากต้น

อย่างไม่ขาดสาย

ฉันยังคงนั่งรอเธออยู่ที่ตรงนั้น

. . .

. . .

. . .

แม้ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนต้องการ

แต่ทุกคนที่พานพบกัน . . .

ต้องมีสักวันที่จะเอ่ยคำลา

เพียงเพื่อที่จะพบกันใหม่

ในวันข้างหน้า

. . .

. . .

คำสัญญาของเราจะไม่มีวันเปลื่ยน

ฉันจะยังคงนั่งรอเธอใต้ต้นลั่นทมสีแดง

. . . .